Verslag GF Giordana

Door havana op donderdag 26 juni 2014 09:41 - Reacties (3)
Categorie: Fiets, Views: 2.476

Deel 1: het voorspel

Ruim 8 maanden geleden hakte ik samen met fietsmaten Cees, Jorg en Marc de knoop door; de GF Giordana zou het grote doel van het komende seizoen worden. Ruim 5500 trainingskilometers verder begon dan vorige week eindelijk het avontuur.

Op maandagavond rijd ik naar Cees in Maastricht en dinsdagochtend vroeg vertrekken we. Een hele onderneming, vooral doordat je ruim 180 km / 4 uur secundair moet rijden. Zowel de Fernpas, de Reschenpas als Umbrailpas moeten we betwisten vooraleer we bij ons hotel in Bormio arriveren. Gelukkig is er nog tijd om de Foscagno even op ’t gemakje op te bollen.

Ons hotel ligt aan de voet van de Gavia; op woensdag rijden we vanuit onze voordeur eerst maar eens de Gavia op. Wat mij betreft is dit het figuurlijke hoogtepunt van deze week. Een prachtige beklimming die niet al te lastig is. Na een bord pasta in Bormio wil ik de Stelvio ook nog wel doen maar Cees heeft er niet veel trek in. Gelukkig weet ik hem over te halen en beklimmen we op het gemakje die top ook nog. ’s Avonds kijken we het Nederlands elftal in de kroeg en komen onze andere twee fietsmakkers ook aan.

De Gavia

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/BDC5313B-4572-4A27-8234-5B6A2F531AE3.jpg

De Stelvio

http://i58.tinypic.com/33d9ph0.jpg

Op donderdag rijden we met de auto naar de top van Stelvio, dalen we af via Umbrail en pakken we de klim vanuit Prato mee. Een schitterende beklimming, die wat mij betreft niet veel lastiger is dan de kant vanaf Bormio. En wederom hebben we geluk met het weer.

De dag erna staat een dagtripje naar Livigno op het programma. Jorg en Marc gaan met de fiets via de Foscagnopas, Cees en ik pakken de wagen. In Livigno is het een kwestie van wandelen, eten, shoppen en uiteraard goedkoop tanken. Met z’n allen met de auto terug naar ons hotel. Prima dagje.

Zaterdag volgt de verplaatsing naar Aprica, dat ongeveer op een uurtje rijden van Bormio ligt. Bij ons hotel Daniela (aanrader!) in Bormio, dat pal aan de route ligt, laten we een etenszakje achter dat de eigenaar voor ons zal klaarleggen. Aangekomen bij hotel Derby in Aprica (afrader!) blijkt dat onze (reeds betaalde!) reservering zoek is. Na het nodige gesteggel belanden we uiteindelijk in de suite. Het hotel is niks bijzonders, de staf is niet erg vriendelijk en het eten is zeer matig. De locatie is wel prima.

Het uitzicht vanuit onze suite

http://i61.tinypic.com/2vdnurl.jpg

Verder is het vandaag het vertrouwde liedje: beetje hangen, poetsen, rusten, inschrijven en door het finishdorp lopen. Wat meteen opvalt het hoge gehalte kleine, lichte en gesoigneerde Italiaantjes dat hier rondloopt. Waarschijnlijk word ik morgen aan alle kanten ingehaald, daar bereid ik me maar vast mentaal op voor…

Deel 2: de cyclo

Zondag vroeg op. M’n fietsmakkers willen om 5:00 opstaan, waarom is me een raadsel want de start is pas om 7:30. Afijn, 5:30 ontbijt, daarna nog even rusten, aankleden en dan naar de start. Aldaar is de sfeer ontspannen, geen Marmotte-achtige hysterie hier. Het is heerlijk weer en op dit uur al zo’n 17 graden, en zelfs een notoire koukleum als ik heeft alleen armstukjes meegenomen i.t.t. de meeste Italianen eruit zien alsof ze mee gaan doen aan een poolexpeditie.

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/42BB7BCE-21ED-4C13-BF21-1A8D616E5EF4.jpg

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/CE75AE37-46E6-46C4-8E6A-E397D1732EAF.jpg

Stipt om 7:30 vertrekt de meute. Zoals wellicht bekend start deze cyclo met een afdaling. Eigenlijk is dit waardeloos; het zou veel handiger en veiliger zijn als de boel gewoon vanuit Edolo zou starten. Na 2 bochten ligt er al één in de berm – de man is buiten bewustzijn. :shock:

Ondanks het feit dat de afdaling geneutraliseerd is wordt er toch behoorlijk gevaarlijk gereden; iedereen probeert wat op te schuiven maar dat lukt eigenlijk nauwelijks. Regelmatig ontstaan er opstoppingen. Samen met Jorg maak ik er maar het beste van.

In Edolo begint het dan echt. Je zou in verwarring gebracht kunnen worden door het bord “Passo Gavia” dat hier staat maar niks is minder waar; dit is nog slechts het voorspel. Ik rijd weg van Cees en Jorg en begin aan de Gavia. Deze berg is van deze klassieke zuidkant een pak lastiger dan de noordkant. Het is dan ook niet voor niks dat juist deze kant vaak in de Giro wordt beklommen. Het loopt bij mij niet super; ik had mezelf als doel gesteld niet boven de 160 bpm te komen maar ik merk al snel dat ik een paar hartslagen meer nodig heb om een redelijk tempo te kunnen ontwikkelen.

Wat het ook niet makkelijk maakt is het feit dat een paar Zwiterse motormuizen langs de seingevers zijn geglipt en zo het beloofde autovrije parcours onveilig maken. Het komt ze op de nodige verwensingen te staan van de gesoigneerde Italiaantjes. Onderwijl komen de eerste hazen uit de kopgroep ook al omlaag bollen.

Intussen heeft Jorg me ingehaald; hij rijdt nu een meter of 50 voor me. Het loopt bij mij nog steeds niet geweldig maar ik kom wel vooruit. Ik doe wat ik moet doen: fietsen, eten en drinken. Na 2,5 uur koers kom ik bij de tunnel. Wat een verschrikkelijk ding is dat. Daarna wordt het helaas alleen nog maar erger, want het wegdek wordt Belgisch. Uiteindelijk bereik ik de top, waar ik Jorg vlak voor me zie rijden.

Afzien op de Gavia

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/1AC982C3-95A8-45AD-8EC7-8521EEFA0441.jpg

De (drukke) bevoorrading sla ik over, ik duik meteen de afdaling in. De afdaling bestaat uit 2 delen; het eerste deel is technisch en het tweede deel is zeer snel. Ik slaag erin Jorg bij te halen (een aardige prestatie want de beste man daalt als een gek) en samen rijden we naar de voet. Aldaar bij Hotel Daniela staat ons tafeltje al klaar en zijn we in 30 seconden weer voorzien van drank en voedsel. TOP service van hotel Daniela!
We besluiten voorlopig samen door te rijden en wachten eventjes op een groepje. In het stuk dat volgt moet ik Jorg een keer of 4 van kop af halen en sommeer hem om krachten sparen en vooral geen werk doen. Gelukkig zijn er genoeg domme Italianen die als een bezetene op kop gaan sleuren. Als volleerde wieltjeszuigers komen we in Mazzo en dan is geen ontkomen meer aan…. de Mortirolo.

De eerste twee kilometers gaan op zich nog wel. Die lijken redelijk veel op bijvoorbeeld de Roche-aux-Faucons. Daarna is het alsof je 4x op rij de Stockeu oprijdt en daarna nog een keer de Roche-aux-Faucons. Wat een verschrikkelijk ding. Ik vestig een nieuw record: een trapfrequentie van 37 (en dat met een verzet van 34x30). Ik moet verschrikkelijk afzien en wil dan ook nog eens enigszins op reserve rijden, want ik weet dat er na deze vreselijk berg nog het e.e.a. komt. Halverwege stoppen we even om drank bij te vullen en boven wacht Jorg een minuutje op me.

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/0A1F6A54-EEE6-44D1-B1E5-94AF73771185.jpg

Daarna weer bidons vullen bij de (overigens uitstekende) bevoorrading en dan weer een strookje omhoog. Ik was er al voor gewaarschuwd: denk niet dat je er bent want na de Mortirolo moet je nog 3 knikjes over. Op de laatste twee test ik de benen nog eens en merk ik dat er op zich nog wel wat in de tank zit. Bij Jorg beginnen de beentjes wel enigszins pijn te doen, maar we besluiten toch om samen naar de finish te rijden.

Wat volgt is een prachtige afdaling waarbij meesterdaler Jorg het voortouw neemt. Helaas is het wegdek nogal Belgisch, maar dat mag de pret niet drukken. De uitzichten zijn werkelijk adembenemend. Ik zie op mijn hartslagmeter dan eindelijk die lage herstelhartslagen die ik de hele dag nog niet gezien heb, dus ik vermoed dat ik m’n 2e adem net op tijd heb kunnen vinden.

In Aprica nog eventjes een onbeduidend knikje over en dan rechtsaf voor de lange afstand. Net als voorgaande jaren kiezen verreweg de meeste deelnemers, ook de afgetrainde Italiaantjes, voor de middenafstand. Curieus. Ik kijk eens op de Garmin en zeg tegen Jorg dat een tijd onder de 8 uur mogelijk moet zijn als we een beetje doorrijden. Na Aprica wederom een paar snelle kilometers omlaag en dan rechtsaf de St. Christina op.

Ik was van diverse kanten al gewaarschuwd voor dit kreng. Als je het profiel bekijkt dan lijkt het eigenlijk behoorlijk op de Giau, alleen dan iets korter. Ik besluit dat ik hier alles wil geven. Even een stampmuziekje in de oren en rammen. Ik denk aan van alles, ik word ontzettend kwaad en haal direct een Nederland in met Koga en een oranje shirt. Ik had hem op de Mortirolo ook al ingehaald. Even later moet ik iets temporiseren en komt de Koga mij weer voorbij. Nu word ik nog veel kwader en geef ik echt ALLES wat ik heb. De Koga moet meteen lossen. Ik vloek op alles; op het wegdek in de Ardennen, op het wegdek in deze regio (ook niet best), op de Mortirolo en de persoon die het in z’n hoofd heeft gehaald daar überhaupt een weg aan te leggen, op het onvriendelijke personeel van ons hotel en als ik klaar ben met vloeken en dan begin ik aan de laatste kilometer waar het zuur me bijna uit mijn oren vliegt.

Ik bereik de top, drink even snel wat en wacht twee minuutjes op Jorg, die het ook niet meer heeft. Ik wil echter snel door want 8 uur is nog steeds mogelijk. Afdalen en rechtsaf. Richting de finishboog ligt nog een venijnig knikje, dat we eerder al eens namen. Nog een minuut. Buitenblad en ALLES geven. Met een hartslag van 175 bol over de finish, 7:59:45. Jorg zit vlak achter me.

Geen superdag maar tevreden! 170 km / 4300 hm

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/957CF924-E988-4614-AF8A-730AC91116E4.jpg

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/1A6E4D77-E413-44A6-8935-BA828899A142.jpg

Deel 3: the aftermath

Direct naar ’t hotel gereden en met Jorg bier besteld. Na 10 minuten komt Cees ook aanbollen; hij heeft met 8:15 ook uitstekend gereden. Nog eens 15 minuten later komt Marc binnen, ook voor hem een puike prestatie. Langzaamaan komen ook de andere hotelgasten binnen; de meesten hebben de 155 km gedaan.

’s Avonds lekker uit eten geweest om een goede fietsweek af sluiten en op tijd naar bed. De volgende morgen inpakken, ontbijten en via Zwitserland en Oostenrijk naar Maastricht gereden. Daar Chinees gegeten, NL elftal gekeken en vervolgens naar Groningen. Half 10 was ik thuis (1253 km op de klok). Moe maar voldaan, wat een perfecte fietsweek!