Garmin Edge 1000 review

Door havana op maandag 21 december 2015 13:57 - Reacties (15)
Categorie: Fiets, Views: 6.043

Deze review gaat over de Edge 1000 GPS fietscomputer, het topmodel van Garmin. Is Garmin erin geslaagd het vlaggenschip naar een hoger plan te trekken? Voorlopige conclusie is ja, al is er zeker nog e.e.a. te verbeteren. Vooral de accuduur kan beter.

http://eddsbikes.net/wp-content/uploads/2014/06/ge1000_main2.jpg

Ik was eigenlijk helemaal niet van plan de Edge 1000 te kopen. Mijn drie jaar oude Edge 800 deed het immers nog prima. Maar toen ik in Zwitserland een stukje reed met de Edge 1000 van een fietsmaat was ik snel om. Het was het veel beter afleesbare scherm dat me over de streep trok. Na 2500 km te hebben gereden is het tijd om de balans op te maken.

Groter, platter, sneller

De 1000 lijkt eigenlijk in geen enkel opzicht op de 800. Zowel van de binnenkant als de van de buitenkant is het een compleet ander apparaat. Het vernieuwde uiterlijk is wat mij betreft een hele grote sprong voorwaarts. Het design van de 800 was namelijk al gedateerd op het moment dat die computer op de markt kwam. Dat het scherm groter is geworden heeft m.i. niet heel veel meerwaarde, maar toch stoort het me ook niet. Ik was vooraf bang dat het apparaat misschien wel te groot zou zijn maar dat valt in de praktijk erg mee.

De 1000 naast de 800 (bron: DC Rainmaker)

http://www.dcrainmaker.com/images/2014/04/IMG_1847_thumb.jpg

Een welkome verbetering is wel dat het apparaat een halve cm platter is geworden (nu 2 cm). De 1000 is 11,2 cm lang en 5,8 cm breed. Dat betekent dat het apparaat 7 mm breder is geworden en 1,9 cm langer.

De bouwkwaliteit is dik in orde. Het rubberen klepje voor de micro-USB poort (een zwak punt van de 800) sluit netjes af en ziet er sterk uit (zie onderstaande foto).

http://i64.tinypic.com/27ydhd1.png

Het laatste dat opvalt is de snelheid. Het opstarten duurt slechts een paar seconden. Daar was de 800 zeker een halve minuut mee zoet.

Het scherm

Het scherm is dé reden dat ik de 1000 kocht. Zowel bij veel als bij weinig licht is de afleesbaarheid stukken beter dan de 800. Dat komt niet zozeer door het toegenomen formaat (van 2,6” naar 3”), als wel door het scherm zelf. Naar mijn mening is er helaas wel een keerzijde, ik vind het touchscreen veel minder fijn werken dan dat van de 800. Je moet harder drukken, en veel meer de punt van je vingers gebruiken. Het went wel enigszins, maar ideaal is het niet. Gelukkig werkt swipen wel heel makkelijk en dat is toch wat je onderweg het vaakst gebruikt.

Garmin krikte de resolutie op van 160x240 naar 240x400 pixels en ook de PPI werd fors opschroefd waardoor het scherm stukken scherper is.

Onder de motorkap

Onder de motorkap is er veel veranderd. De 1000 is uitgerust met een veel betere GPS-chip. Bij de 800 moest je, zeker na een reis, nog wel eens wachten op een fix. Ook kreeg je in bergachtig gebied nog wel een GPS-drift. Niets van dat alles met de 1000. Je krijgt razendsnel een fix, zelfs binnenshuis. De GPS-chip ondersteunt ook GLONAS, maar dit is in de praktijk niet erg nodig. Gelukkig is dit uit te schakelen, wat de accu behoorlijk spaart.

De 1000 werkt drie communicatieprotocollen. Allereerst Garmins eigen ANT+ protocol, het enige protocol dat ook door de 800 werd ondersteund. ANT+ gebruik je voor communicatie met hartslagmeters, snelheid- en cadanssensoren en eventueel een vermogensmeter.

Ten tweede bevat de computer een wifi-chip, die wordt automatisch ingeschakeld als je de computer aanzet en wanneer je een rit beëindigt. Start je met fietsen, wordt wifi weer uitgeschakeld om stroom te besparen. Wifi is uiteraard niet bedoeld om te surfen, maar om ritten automatisch te uploaden naar bijvoorbeeld Strava of Garmin Connect. Dit werkt in de praktijk echt ideaal; voordat je de kans krijgt de sleutel in de voordeur te steken staat de rit al in de cloud.

De 1000 ondersteunt tot slot ook bluetooth LE (BTLE), maar helaas kun je er geen sensoren aan koppelen. Garmin blokkeert dit voorlopig, waarschijnlijk ten faveure van hun eigen ANT+ protocol. Een misser wat mij betreft. BT gebruik je om te communiceren met je telefoon en dat biedt toch wel een paar voordelen. Zo kun je bijvoorbeeld SMS’jes of inkomende oproepen laten doorkomen op het scherm. Ideaal voor dringende communicatie met het thuisfront. WhatsApp e.d. worden niet ondersteund, wat ik zie als een voordeel.

Een tweede feature is live tracking. Het thuisfront kan live meekijken waar je uithangt. Dat kan natuurlijk ook met gratis app op de smartphone maar dan zal de accuduur toch wel een complicerende factor worden.

Tot slot is BT handig om ritten te uploaden als je gebruik wil maken van een wifi met een inlogpagina. Daar kan de wifichip van de Edge namelijk niks mee. Door in te loggen via je smartphone, en vervolgens de Edge te koppelen via BT kun je alsnog je rit uploaden. Een beetje omslachtig, maar het werkt.

De software

Garmin heeft geen reputatie hoog te houden op het gebied van software. Ieder Garmin-bezitter weet dat een firmwareupdate met de grootst mogelijke voorzichtigheid behandeld moet worden. De software van 1000 is compleet nieuw en lijkt in geen enkel opzicht op die van de 800. De interface is intuïtief, alles zit op een logische plek. De 1000 is nu al een tijdje op markt en dat betekent dat de meeste bugs er wel uitgehaald zijn. Er zijn nog wel een paar kleine irritaties, zo kun je bijvoorbeeld de odometer (seizoentotaal) niet bijstellen. Ook erg jammer is dat je op het kaartscherm maar twee datavelden kwijt kunt. Zeker als je met een powermeter rijdt is dat toch wel erg weinig.

Nieuwe sensoren

Ga je voor de bundel, dan krijg je behalve de computer ook een hartslagmeter en de nieuwe snelheids- en cadanssensor geleverd. Bij de 800 was dit nog een gecombineerde sensor, die gemonteerd moest worden op de liggende achterbrug en werkte met magneten. De nieuwe sensoren werken m.b.v. gyroscopen; je hebt dus geen magneten meer nodig. Er is een losse sensor voor de snelheid, die je om je voor- of achternaaf moet monteren. De cadanssensor monteer je om één van de crankarmen. De sensoren werken perfect, maar zijn wat mij betreft niet het toonbeeld van schoonheid. Heb je het geluk dat je een “rechte” achternaaf hebt dan kun je de snelheidssensor daar gelukkig monteren, zodat ie tijdens het rijden in ieder geval niet zichtbaar is.

De snelheidssensor in het achterwiel

http://i67.tinypic.com/2i8vw8x.jpg

De cadanssensor: ook geen beauty

http://eddsbikes.net/wp-content/uploads/2014/06/ge1000_cadence_sensor.jpg

De bijgeleverde hartslagmeter (type HRM4) is een verbeterde versie van de band die bij de 800 geleverd werd. Dat was een redelijk rampenplan, de band was namelijk erg gevoelig voor klapperende shirts. Je kreeg dan idioot hoge hartslagwaarden. Dat probleem is nu opgelost.

Houder

Garmin levert een tweetal mounts mee voor op de stuurpen, vergezeld door een groot aantal O-ringen. De aansluiting is hetzelfde als die van de 800. Ik ben nooit een fan geweest van dit systeem. Echt stevig zit het niet en montage op de stuurpen is naar mijn mening ook niet zo fraai. Garmin levert ook een plastic out-front mount mee, maar helaas is die (wat mij betreft) van het verkeerde type: de Garmin torent boven het stuur uit, wat er erg lelijk uitziet. Gelukkig levert K-Edge wel een deftige out-front mount. Die heb ik dan ook direct besteld.

De lelijke out-front mount van Garmin zelf

http://d2gqkshisthvn1.cloudfront.net/blog/wp-content/uploads/DSC_9778-1024x728.jpg

En en met een K-Edge

http://i68.tinypic.com/2aes0tf.png

De accuduur

Op één punt presteert de 1000 duidelijk minder dan de 800 en dat is de accuduur. Met mijn 800 haalde ik zelfs na 3 jaar nog met gemak 15 uur (met schermverlichting uit). Met de 1000 haal ik 10-12 uur (schermverlichting uit, BT uit, GLONAS uit). Garmin zelf claimt 15 uur, maar dat is echt niet reëel. Ik zit nooit langer dan 8 uur op de fiets, dus ik hoef niet aan de gang met powerbanks e.d. Het betekent voor mij simpelweg dat ik iets vaker moet opladen. Ga je tijdens La Marmotte livetracking gebruiken dan moet je doorfietsen, anders kom je in de knel.

Navigeren en kaarten

De Edge wordt geleverd inclusief OSM kaarten. Dat is een breuk met het verleden, want vroeger leverde Garmin hun fietscomputers met hun eigen CityNavigator-kaarten. Die zijn echter niet gemaakt voor fietsen en zeker in Nederland was dat vaak niet ideaal, aangezien er nauwelijks fietspaden op stonden. De kwaliteit van de OSM-kaarten is nogal wisselend. In NL en Duitsland is de kwaliteit zeer goed, maar in andere landen is het soms stukken minder. Gelukkig kun je de CityNavigator-kaarten er ook gewoon opzetten. Je vindt ze op de bekende piratensites. De Edge 1000 heeft net als de 800 een microSD-kaart, maar daarnaast is een intern geheugen van 8 GB. Dat is meer dan genoeg voor het kaartmateriaal.

Het navigeren zelf kan op meerdere manieren. Zelf ben ik een groot fan van het rijden van een zogenaamde tracks. Je tekent met behulp van je favoriete routeplanner (bijv. Strava, Gpsies) een rit, uploadt ‘m naar de Garmin en fietst ‘m na zonder aanwijzingen (lijntje volgen). Dit werkt perfect, zelfs als de kaart fouten bevat. Het werkt zelfs zonder kaarten.

Wil je wel aanwijzingen dan wordt het een stuk gecompliceerder, zeker als je een perfect resultaat wilt. Je zult dan Garmins eigen programma Basecamp moeten gebruiken, in combinatie met exact dezelfde kaart als die je op de Garmin hebt staan. Perfect wordt het nooit.

Het is ook mogelijk simpelweg een adres in te kloppen of een GPS-coördinaat, zoals bij TomTom. De Garmin verzint dan zelf een route. Helemaal foutloos werkt dit niet, je wordt nogal eens een onverhard pad op gestuurd ondanks dat je hebt aangegeven dit niet te willen.

Prijs

Momenteel betaal je ongeveer 480 euro voor de bundelversie (dat is incl. hartslagmeter en sensoren). Dat is veel, maar als je de afschrijving meetelt valt het mee. Garmins schrijven zeer langzaam af. Ter illustratie, voor mijn ruim 3 jaar oude 800 kreeg ik nog meer dan 200 euro. De vraag is natuurlijk of dat zo blijft maar aangezien de concurrentie er maar niet slaagt met iets te komen dat ook maar enigszins in de buurt komt verwacht ik van wel.

Eindoordeel

pluspunten
+ afleesbaarheid scherm
+ draadloos uploaden
+ snelheid, zowel apparaat zelf als de GPS

minpunten
- batterijduur
- bediening scherm soms lastig
- geen BT sensoren te koppelen

Powertap P1 review

Door havana op donderdag 10 december 2015 18:26 - Reacties (8)
Categorie: Fiets, Views: 3.980

Ik rijd nu bijna 4 maanden met de Powertap P1 vermogensmeter dus het leek me wel eens tijd voor een "longterm" review (alhoewel 4 maanden natuurlijk geen enórm lange periode is, maar soit ;) ). Natuurlijk heeft onze vriend DC Rainmaker al lang een "in depth review" geplaatst, maar hoe meer reviews, hoe beter niet waar? Dat gezegd hebbende, vind ik dat DC Rainmakers reviews er de laatste tijd sowieso niet beter op worden. De scherpte lijkt er wel een beetje af en het feit dat hij z'n baan heeft opgezegd om fulltime met de site aan de gang te gaan maakt de zaak er denk ik niet beter op. Maar dat is een speculatie, uiteraard.

Unboxing

Schijnbaar zijn er hele volksstammen die erg blij worden van een grondige analyse van wat er allemaal in het doosje zit. Al die mensen verwijs ik graag naar de eerder genoemde review van onze Amerikaanse triatleet (link staat hierboven).

Dit is hoe de P1-pedalen eruit zien. Mocht het nog niet duidelijk zijn, de vermogensmeting zit dus verwerkt in de pedalen. Aan het uiterlijk moest ik in eerste instantie even wennen, de pedalen ogen misschien een tikkeltje lomp. Het voordeel is echter dat (i.t.t. bij Garmins equivalent, de Vector) er er geen gebruik wordt gemaakt van losse (kwetsbare!) pods. De weight penalty t.o.v. gewone Look Keo pedalen is zo'n 150 gram, wat voor een meter die het totale vermogen meet gemiddeld is, maar zeker niet licht. De bouwkwaliteit is dik in orde. Inmiddels hebben de pedalen zonder problemen al menig ritje door de regen, modder en wind doorstaan.

http://i66.tinypic.com/5o60lh.png

Veel spannends zit er niet in de doos. Behalve de schoenplaatjes eigenlijk niks. Meer heb je ook niet nodig.

Installatie

De eenvoud van de installatie is de réden dat ik voor de Powertap-pedalen koos en niet voor een ander systeem. Ik wil namelijk eenvoudig kunnen wisselen tussen m'n twee racefietsen, en wil de meter ook op mijn spinner kunnen gebruiken. Op de Powertap naaf na is dit ongetwijfeld het makkelijkste systeem op de markt om te installeren en wisselen. Het installeren is net zo makkelijk als Powertap zegt. Je hebt geen speciaal gereedschap of momentsleutel nodig, alleen een 8 mm inbus (desnoods van IKEA). Je installeert de pedalen zoals je ieder pedaal installeert. Doodsimpel dus. Ik heb gemerkt dat je ze wel goed vast moet zetten (dus niet alleen maar handvast), anders krijg je te lage waardes. Vast=vast werkt prima. Het installeren kost als je het een paar keer gedaan hebt nog geen minuut. Het is wel aan te raden af en toe wat montagevet op de schroefdraad te monteren. Dan weet je zeker dat de boel niet vast gaat rotten en krijg je de pedalen ook makkelijker weer los.

Het koppelen

De pedalen worden, zoals de meeste vermogensmeters, geleverd zonder head unit. De meter ondersteunt zowel ANT+ (protocol dat onder meer marktleider Garmin gebruikt) als BT LE. Aangezien ik een Garmin heb zag ik niet direct het nut van BT LE maar daar ben ik van terug gekomen. BT LE is namelijk wel degelijk handig om

- de firmware te updaten (Powertap heeft hiervoor een app voor iOS en Android)
- indoortrainings apps te draaien op de tablet/laptop (zoals Trainerroad en Zwift)

Bij meters die alleen ANT+ ondersteunen heb je voor bovenstaande zaken een ANT+ stick (computer) of ANT+ dongle (telefoon) nodig. Overigens heb je voor indoortraining nog wel een BT LE hartslagmeterband nodig, of je moet een los ANT+ apparaat gebruiken om daarop je hartslag af te lezen. De pedalen zenden de twee signalen tegelijkertijd uit dus dat is op zich geen probleem.

http://i66.tinypic.com/15s8qpe.png

Het koppelen zelf is doodeenvoudig. Even zoeken op Garmin en de vermogensmeter wordt direct herkend. Ook de cadans wordt meteen herkend (de pedalen registreren ook de cadans, je hebt dus geen losse cadansmeter meer nodig). Ik heb de pedalen gebruikt met twee verschillende Garmins, te weten een Edge 800 en (thans) de Edge 1000. Bij beide ben ik geen enkel probleem tegengekomen. Bij de Edge 1000 was eerst een klein issue dat de cranklengte niet ingesteld kon worden, maar dit is middels een softwareupdate van Garmin inmiddels verholpen. Voor mij was dit eigenlijk geen probleem aangezien ik met standaardlengte rijd (172,5 mm).

Een ander klein probleempje dat ik in eerste instantie ondervond is dat de Garmin bij uitklikken al snel begon te roepen "Right Power Meter is missing". Dat bleek te liggen aan het feit dat Garmins eigen pedaalvermogensmeter (de Vector) het rechter pedaal ziet als master, en de linker als slave. Bij de Powertaps is het precies andersom. Ook dit probleem is inmiddels opgelost (alhoewel het niet echt een probleem was, zodra je inklikte, verdween het bericht direct weer). Powertap heeft inmiddels firmwareupdate van de pedalen (via te updaten via de Powertap app) vrijgegeven. Dit proces is doodsimpel en kost slechts minuten. De app oogt wat verouderd en wat onoverzichtelijk maar het is dus zo gepiept.

Schoenplaatjes

De pedalen zijn officieel Look-compatible. Helemaal zijn ze dat niet. Mijn twee fietsmaten, die allebei met originele Lookplaatjes rijden, konden beide moeiteloos inklikken. Toch is de fit niet 100%, eerder 95%. Het beste werken toch de originele Powertap-plaatjes, waarvan gelukkig al snel duidelijk werd dat ze gewoon door het Taiwanese bedrijf Wellgo gemaakt worden. Op eBay en Amazon zijn de RC7 plaatjes voor minder dan 10 euro per setje te bestellen. Ik heb direct 5 setjes in huis gehaald, genoeg voor m'n winterschoenen en dan heb ik nog een mooi vooraadje over voor de komende seizoenen.

http://i68.tinypic.com/2rgyqed.png

Het rijden met een vermogensmeter

Dit was volledig nieuw voor me. Her en der had ik al gelezen dat (ongeacht welke meter je gebruikt) vermogen enorm fluctueert en dat bleek te kloppen. Vandaar dat ik op mijn Garmin de weergave al snel op het 'gemiddeld vermogen per 3 seconde' instelde. Dit wordt door vrijwel fietsers die op vermogen trainen gebruikt als 'actueel vermogen'. Rijd je intervallen (en dan met name wat langere) dan is een dataveld met vermogen over 10 sec. heel handig heb ik gemerkt. Het is grappig om te zien wat voor enorme invloed ogenschijnlijk triviale zaken hebben op je vermogen. Je rijdt langs een heg? Hoppa, 20 watt minder. Stukje wind mee? Met gelijke trapfrequentie trap je zo maar 100 watt minder.

Als je je rit start, is de bedoeling dat je eenmalig een "zero offset" uitvoert. Dat kan heel eenvoudig door in de head unit op "Calibrate" te drukken. Je kunt ook de app gebruiken, maar dat is wat omslachtig. Zodra je begint te fietsen duurt een seconde of 30 voordat het vermogen goed "doorkomt" maar dat schijnt normaal te zijn, dit zie je ook bij andere vermogensmeters heb ik me laten vertellen.

Proefkonijn spelen

Normaal koop ik nooit de eerste generatie van een nieuw product. Hier zitten immers vaak nog kinderziektes in en je betaalt als early adopter vaak ook een hogere prijs dan wanneer je even wacht. Dit keer heb ik echter toch meteen toegeslagen, vooral omdat ik ze gewoon té graag wilde hebben. Maar wat ook meespeelde is dat Powertap als bedrijf natuurlijk geen nieuwe speler is in deze markt. Hun Powertap G3 naaf is na SRM de oudste vermogensmeter op de markt. Hun service staat zeer goed bekend. En omdat DCR er zeer positief over was, heb de stoute schoenen aangetrokken en ze besteld.

Goed, als snel bleek dat er toch een kinderziekte in zit. Sommige gebruikers meldden z.g. 'power spikes', ofwel onverklaarbaar hoge pieken in het vermogen, soms wel tot 40.000 watt :D. Persoonlijk heb ik hier nooit last van gehad, en de eerder genoemde firmwareupdate heeft dit probleem schijnbaar opgelost.

Batterijduur

Eén van de grote voordelen van de pedalen is dat gewone AAA-batterijen worden gebruikt. De batterijduur valt dan wel weer tegen, vooral als je die afzet tegen andere vermogensmeters. Waar andere meters moeiteloos 300 en soms wel 500 uur halen, is het bij de Powertaps na (officieel) 60 uur gedaan. Ik heb de originele batterijen moeten vervangen na 65 uur, dus dat komt aardig in de richting. Het voordeel van AAA is wel dat je ze gewoon bij ieder benzinestation kunt krijgen. Het enige dat je nodig hebt om ze te vervangen is een 4 mm inbus, die standaard in iedere multitool zit. Overigens kun je de batterijduur ook uitlezen via de app, wat wel handig kan zijn vlak voor een grote wedstrijd.

Het uitlezen

Een vermogensmeter zou je gewoon kunnen gebruiken als extra dataveld op je Garmin. Dan is het echter wel een hele dure hobby. Wil je er echt iets uithalen, zul je data moeten analyseren en ook gaan trainen op basis van vermogen. Er zijn talloze platformen om je Garmin mee uit te lezen. De meeste fietsers zullen Garmin Connect en Strava gebruiken. Om in Strava het vermogen weer te geven moet je betalen. Zelf gebruik ik geen Strava maar Trainingpeaks. Ook dit is een betaalde tool (proefabo is gratis) maar biedt dan ook veel meer mogelijkheden. Het is dan ook niet voor niks dat veel professionele atleten deze tool gebruiken. Bovendien kan een eventuele trainer hier kijken en je feedback geven of trainingen inzetten. Trainingpeaks is erg gebruiksvriendelijk en men heeft info op de site over hoe je de data moet interpreteren. Wil je meer weten over over data-analyse en trainen met een vermogensmeter kan ik het boek "Het geheim van wielrennen" van G. Vroemen aanraden.

Een screenshot van Trainingpeaks

http://i64.tinypic.com/k49nqa.png

Eindoordeel

Na tientallen ritten met de pedalen kan ik weinig spannends melden over het gebruik. Ze doen gewoon wat ze moeten doen. Het is wat dat betreft niet anders dan een kilometerteller. Je denkt er op een bepaald moment niet meer over na. Dat is dus positief.

De Powertaps zijn met 1100-1200 euro bepaald niet goedkoop. Vergeleken met de directe concurrent (de Garmin Vector pedalen) scheelt het echter niet veel. En in tegenstelling tot de Vectors heb je bij de Powertaps géén speciaal gereedschap nodig om de boel te installeren. Vergeleken met andere, volwaardige vermogensmeters zoals Power2Max en Quarq zijn de Powertaps fors duurder. Zijn ze dat geld waard? Als je makkelijk wisselen belangrijk vindt wel, naar mijn mening.

+ zeer makkelijk installeren en wisselen
+ volledige meting
+ bouwkwaliteit
+ batterijen makkelijk wisselen, ook onderweg
+ zowel ANT+ als BT
- prijs
- uiterlijk kan beter
- batterijduur kan beter
- niet 100% Look-compatible

Meer weten over vermogensmeters? Lees mijn vermogensmeters FAQ op het Fietsforum.

Racefiets: welk product waar?

Door havana op woensdag 22 april 2015 10:17 - Reacties (13)
Categorie: Fiets, Views: 6.729

Regelmatig wordt me gevraagd welk vet/product je nu waar precies gebruikt op de racefiets. Een overzicht.

producttoepassing
kettingolie/waxDit gebruik je uitsluitend op de ketting. Op de tandwielen zelf smeer je niks.
montagevetOok wel "anti seize vet" genoemd. Dit gebruik je op schroefdraad, op de buitenkant van lagerschalen, op assen en andere metaal-op-metaal verbindingen. Met metaal bedoelen we hier staal of aluminium. De meeste montagevetten zijn tegenwoordig niet meer agressief voor carbon.
carbonpastaDit is een speciaal soort montagevet dat speciaal ontwikkeld is voor zadelpennen. In het vet zitten kleine korreltjes om te voorkomen dat de zadelpen zakt. Als je dergelijk vet gebruikt kun je het aandraaimoment fors verminderen. Carbonpasta kun gebruiken voor carbon zadelpennen in carbon frames maar mag ook gebruikt worden voor aluminium of stalen pennen en/of frames. Alle combinaties zijn mogelijk behalve titanium-op-titanium.
Loctite 241Medium-strenght loctite gebruik je op boutjes waarvan je niet wilt dat ze lostrillen, zoals kettingbladbouten en de boutjes van bidonhouders. Het gebruik van loctite bij kettingbladboutjes is niet bij iedere renner nodig. Als je geen loctite gebruikt, gebruik dan wel gewoon montagevet.
Loctite 641Voor het fixeren van BB30 lagers (niet bij iedereen nodig maar als de boel gaat kraken terwijl de lagers goed zijn zit er niks anders op).
LagervetAls je industrielagers gaat open maken en er vet bij wil stoppen of voor conus-cup lagers.
Ti-prepVoor ti-op-ti verbindingen. Voor ti-op-staal/alu kun je gewoon montagevet gebruiken.
WD-40Bestaat vooral uit oplosmiddel en is het absoluut ongeschikt om wat dan ook te smeren. Wel is WD-40 prima om bijvoorbeeld roest en vuil te lijf te gaan of om de ketting te reinigen, al zijn daar betere (en vooral ook goedkopere) ontvetters voor zoals lampenolie en diesel.
TelfonsprayTeflonspray kun je gebruiken op je ketting, maar dat is geen goed idee want het trekt enorm veel vuil aan dus je ketting zal binnen no time zwart zijn. Wel is het bruikbaar om bijvoorbeeld je remhoeven mee te smeren of je kabels (al verschillen de meningen of je kabels überhaupt moet smeren).
Remmenreiniger, terpentine en wasbenzineGeschikt als ontvetter voor de cassette en voorbladen. Om de ketting te ontvetten zijn deze middelen veel te agressief; je spoelt hiermee alle smering tussen de schakels weg.
Lampenolie en dieselZijn minder agressief dan remmenreiniger, terpentine en wasbenzine en zijn daarom wel geschikt om de ketting te ontvetten. Bijkomend voordeel is dat deze middelen van zichzelf wat vettig zijn. Je kunt er uiteraard ook de ketting en voorbladen mee ontvetten.

Bottom bracket standaarden en systemen

Door havana op dinsdag 15 juli 2014 12:27 - Reacties (11)
Categorie: Fiets, Views: 6.701

BB (bottom bracket) standaarden voor de racefiets en MTB, daar kun je oprecht hoofdpijn van krijgen. Ik moest voor een kennis het e.e.a. uitzoeken, dit is het resultaat...

Klassieke schroefdraad systemen
We onderscheiden hier twee varianten: BSA (68 mm breed, meest gebruikt) en ITA (70 mm breed). Een klassiek systeem is in de eerste plaats geschikt voor "ouderwetse" trapassen zoals JIS, Octalink, ISIS en Campagnolo vierkant. Daarnaast kunnen er "buitenboordsystemen" worden gebruikt, waarvan de meest bekende hieronder zullen worden besproken.

Hollowtech II
Shimano systeem met externe cups met lagers erin. Geschikt voor Shimano's eigen Hollowtech cranks (as 24 mm) maar ook voor aluminium MegaExo cranks van FSA.

MegaExo
FSA's versie van Hollowtech. Alleen de alumium FSA cranks zijn te gebruiken met Shimano Hollowtech II cups, de diameter van de as van de carbon FSA cranks wijkt iets af en is daarom alleen te gebruiken met de MegaExo cups.

GXP
SRAM's versie van Hollowtech II. Het systeem is niet uitwisselbaar met de bovenstaande systemen, omdat de as van GXP crankstellen een andere diameter heeft. De aandrijfzijde is weliswaar 24 mm (net als Shimano), maar de boel loopt taps toe naar 22 mm aan de non-drive side.

Ultra Torque / PowerTorque
Campagnolo's buitenboordsysteem. Ook hier wordt gewerkt met cups die buiten de bracketpot worden gemonteerd. In tegenstelling tot de bovenstaande systemen zitten de lagers in de crank zelf, niet in de cups. Het is niet uitwisselbaar met de bovenstaande systemen.

BB30
Systeem waarbij lagers in het frame worden geperst. Open standaard die ooit door Cannondale is bedacht. Het gat voor de as van het crankstel is 30 mm, vandaar de naam BB30. De breedte van het bracket is 68 mm op de racefiets, 73 mm op de MTB. Het bracket is dus niet breder dan een klassiek BSA bracket! De lagers, die een buitenmaat van 42 mm hebben, zitten in een stalen huls en worden in een aluminium zitting geperst. Deze metaal-op metaal-verbinding leidt vaak tot kraakgeluiden. In dergelijke gevallen worden de lagers vaak met lagerborgmiddel (Loctite 641) vastgelijmd. In een BB30 systeem passen behalve een specifieke BB30 crank met adapters (of complete lagersets) ook "gewone" cranks (Shimano, SRAM GPX, FSA, enz) met een as van 24 mm.

BB30A
Een doorontwikkeling van BB30. Voorlopig alleen nog op Cannondales te vinden. Het bracket is aan de niet-aandrijfzijde 5 mm breder gemaakt en meet dus 73 mm. Qua lagers is er niks veranderd. De meeste BB30 cranks zijn gewoon compatibel, maar bij sommige FSA BB30 cranks is de as te kort.

PF30
Een door SRAM ontwikkelde variant op BB30. PF staat voor PressFit. Systeem wordt soms ook wel Pressfit BB30 genoemd, wat soms verwarrend is. Er zijn drie verschillen met de klassieke BB30, ten eerste zitten de lagers in een nylon schaal i.p.v. staal. Daardoor is het veel minder kans op kraken (zie BB30). Ten tweede verschil is dat de buitenmaat van de lagers iets groter (46 mm versus 42 mm). De binnenmaat is gelijk, er kunnen dus dezelfde cranks worden gebruikt. Ook 24 mm cranks zijn mogelijk (met adapter of complete lagerset). Een laatste verschil is dat het brackethuis bij carbon frames met PF30 meestal van carbon is gemaakt, i.t.t. BB30 waarbij het brackethuis altijd van aluminium is. Er zijn van dit systeem twee versies, de raceversie waarbij het bracket 68 mm breed is en de MTB-versie waarbij het bracket 73 mm breed is.

PF30A
Zelfde als PF30 met twee verschillen: het totale bracket is 73 mm (vs. 68). De niet-aandrijfzijde is 5 mm breder gemaakt.

OSBB
De benaming die Specialized gebruikt voor het bottom bracket. Dit kan zowel BB30 zijn als PF30. Op aluminium frames betekent het vaak BB30 en bij carbon frames vaak PF30. Maar dit is geen wet van meden en perzen dus controleer het goed.

BB86/92
Dit is Shimano's eigen interne lagersysteem. Ook bekend onder de naam PF24. Het systeem lijkt op PF30, ook hier zitten de lagers in een nylon huls. In tegenstelling tot de concurrentie gelooft Shimano niet in oversized assen, dus de binnenmaat van de lagers is logischerwijs 24 mm, waardoor het geschikt is voor 24 mm cranks zoals uiteraard Shimano's eigen cranks maar ook SRAM GPX en Campagnolo - al heb je dan wel andere cups/adapter nodig. De buitenmaat van de lagers is overigens 41 mm. De breedte van het bracket is 86 mm. Er is ook een MTB versie met een naam BB92. Enduro maakt een lagerset die het mogelijk maakt BB386 cranks te gebruiken. Rotor maakt een lagerset met een gat van 30 mm, maar de meeste BB30/BBright cranks zullen toch niet passen omdat de as te kort is.

BB90/95
Een door Trek bedachte variant op BB86. De maat van de lagers is hetzelfde als bij BB86 alleen zit er geen plastic huls omheen. Het bracket is met 90 mm iets breder. De lagers, die een buitenmaat hebben van 37 mm, zijn niet geschikt voor brede BB30/BBright/BB386 cranks, maar voor "ouderwetse" 24 mm crankstellen. Het systeem is ook voor de MTB gebruikt onder de naam BB95.

BBright
Een door Cervélo ontwikkeld, open systeem dat assymetrisch is. Ook wel BB79 genoemd. Aan de non-drive side is het bracket breder gemaakt en aan de andere kant niet. In totaal is het bracket 79 mm breed. De lagers zijn gelijk aan die van PF30, dus 46 mm buitenmaat en 30 mm binnenmaat. Lang niet alle BB30 cranks kunnen gebruikt worden, omdat de as vaak te kort is. Daarom zijn er speciale BBright cranks nodig (met langere as). Sommige modernere BB30 cranks zijn ook geschikt voor BBright. 24 mm cranks kunnen wel gebruikt worden, al heb je een adapter nodig. Ook BB386 cranks kunnen gebruikt worden.

BB386EVO
Een doorontwikkeling van PF30, bedacht door FSA. Lagers zijn exact hetzelfde. Het systeem is hetzelfde als PF30 met één verschil, namelijk de breedte van het bracket. Is bij BB30 en PF30 het bracket nog 68 mm breed, bij BB386EVO is het bracket liefst 86.5 mm breed. Dat betekent automatisch dat geen BB30 cranks gebruikt kunnen worden, de as is wel juiste diameter maar is simpelweg te kort. Je kunt eventueel wel 24 mm cranks zoals Shimano gebruiken al zul je dan een adapter nodig hebben.

T47
Een relatief nieuwe (herfst 2015) open standaard, ontwikkeld door Argonaut en Chris King. Het systeem valt te zien als een kruising tussen een klassiek BB (met schroefdraad) en een pressfit systeem. Feitelijk is het een PF30 systeem met een schroefraad erin. Het systeem is ontwikkeld om kraken te voorkomen. Er zullen aparte versies uitkomen voor 30 mm en 24 mm assen. Het bracket blijft 68 mm, net zo breed als BSA/PF30 en BB30 systemen. Heb je een bestaand PF30 frame met een aluminium brackethuis, dan kun je er een draad in laten tappen en heb je T47.

PER CRANK

Hollowtech II, Campagnolo UT/PT & SRAM GPX
Werkt in principe met alle bovenstaande systemen, al dan niet met adapters en/of speciale lagers.

BB386
Werkt op alles behalve BB90.

BB30 cranks
Werken uiteraard op BB30 en PF30 systemen en is ook geschikt voor T47. Moderne versies (met langere as) werken ook op BBright. Compatible modellen staan op de site van BBright. Er is een adapter om de crank in een BSA/ITA bracket te gebruiken, vereist is wel dat de as minimaal 88 mm is. Werkt niet op BB90 en BB386 (as is te kort).

BBright cranks
BBright cranks zijn ook geschikt voor BB30, PF30 en T47. Werken ook op BSA/ITA indien de as > 88 mm is, hiervoor zijn wel speciale cups nodig. Werkt niet op BB90 en BB86 (as is te kort).

bronnen

Verslag GF Giordana

Door havana op donderdag 26 juni 2014 09:41 - Reacties (3)
Categorie: Fiets, Views: 2.476

Deel 1: het voorspel

Ruim 8 maanden geleden hakte ik samen met fietsmaten Cees, Jorg en Marc de knoop door; de GF Giordana zou het grote doel van het komende seizoen worden. Ruim 5500 trainingskilometers verder begon dan vorige week eindelijk het avontuur.

Op maandagavond rijd ik naar Cees in Maastricht en dinsdagochtend vroeg vertrekken we. Een hele onderneming, vooral doordat je ruim 180 km / 4 uur secundair moet rijden. Zowel de Fernpas, de Reschenpas als Umbrailpas moeten we betwisten vooraleer we bij ons hotel in Bormio arriveren. Gelukkig is er nog tijd om de Foscagno even op ’t gemakje op te bollen.

Ons hotel ligt aan de voet van de Gavia; op woensdag rijden we vanuit onze voordeur eerst maar eens de Gavia op. Wat mij betreft is dit het figuurlijke hoogtepunt van deze week. Een prachtige beklimming die niet al te lastig is. Na een bord pasta in Bormio wil ik de Stelvio ook nog wel doen maar Cees heeft er niet veel trek in. Gelukkig weet ik hem over te halen en beklimmen we op het gemakje die top ook nog. ’s Avonds kijken we het Nederlands elftal in de kroeg en komen onze andere twee fietsmakkers ook aan.

De Gavia

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/BDC5313B-4572-4A27-8234-5B6A2F531AE3.jpg

De Stelvio

http://i58.tinypic.com/33d9ph0.jpg

Op donderdag rijden we met de auto naar de top van Stelvio, dalen we af via Umbrail en pakken we de klim vanuit Prato mee. Een schitterende beklimming, die wat mij betreft niet veel lastiger is dan de kant vanaf Bormio. En wederom hebben we geluk met het weer.

De dag erna staat een dagtripje naar Livigno op het programma. Jorg en Marc gaan met de fiets via de Foscagnopas, Cees en ik pakken de wagen. In Livigno is het een kwestie van wandelen, eten, shoppen en uiteraard goedkoop tanken. Met z’n allen met de auto terug naar ons hotel. Prima dagje.

Zaterdag volgt de verplaatsing naar Aprica, dat ongeveer op een uurtje rijden van Bormio ligt. Bij ons hotel Daniela (aanrader!) in Bormio, dat pal aan de route ligt, laten we een etenszakje achter dat de eigenaar voor ons zal klaarleggen. Aangekomen bij hotel Derby in Aprica (afrader!) blijkt dat onze (reeds betaalde!) reservering zoek is. Na het nodige gesteggel belanden we uiteindelijk in de suite. Het hotel is niks bijzonders, de staf is niet erg vriendelijk en het eten is zeer matig. De locatie is wel prima.

Het uitzicht vanuit onze suite

http://i61.tinypic.com/2vdnurl.jpg

Verder is het vandaag het vertrouwde liedje: beetje hangen, poetsen, rusten, inschrijven en door het finishdorp lopen. Wat meteen opvalt het hoge gehalte kleine, lichte en gesoigneerde Italiaantjes dat hier rondloopt. Waarschijnlijk word ik morgen aan alle kanten ingehaald, daar bereid ik me maar vast mentaal op voor…

Deel 2: de cyclo

Zondag vroeg op. M’n fietsmakkers willen om 5:00 opstaan, waarom is me een raadsel want de start is pas om 7:30. Afijn, 5:30 ontbijt, daarna nog even rusten, aankleden en dan naar de start. Aldaar is de sfeer ontspannen, geen Marmotte-achtige hysterie hier. Het is heerlijk weer en op dit uur al zo’n 17 graden, en zelfs een notoire koukleum als ik heeft alleen armstukjes meegenomen i.t.t. de meeste Italianen eruit zien alsof ze mee gaan doen aan een poolexpeditie.

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/42BB7BCE-21ED-4C13-BF21-1A8D616E5EF4.jpg

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/CE75AE37-46E6-46C4-8E6A-E397D1732EAF.jpg

Stipt om 7:30 vertrekt de meute. Zoals wellicht bekend start deze cyclo met een afdaling. Eigenlijk is dit waardeloos; het zou veel handiger en veiliger zijn als de boel gewoon vanuit Edolo zou starten. Na 2 bochten ligt er al één in de berm – de man is buiten bewustzijn. :shock:

Ondanks het feit dat de afdaling geneutraliseerd is wordt er toch behoorlijk gevaarlijk gereden; iedereen probeert wat op te schuiven maar dat lukt eigenlijk nauwelijks. Regelmatig ontstaan er opstoppingen. Samen met Jorg maak ik er maar het beste van.

In Edolo begint het dan echt. Je zou in verwarring gebracht kunnen worden door het bord “Passo Gavia” dat hier staat maar niks is minder waar; dit is nog slechts het voorspel. Ik rijd weg van Cees en Jorg en begin aan de Gavia. Deze berg is van deze klassieke zuidkant een pak lastiger dan de noordkant. Het is dan ook niet voor niks dat juist deze kant vaak in de Giro wordt beklommen. Het loopt bij mij niet super; ik had mezelf als doel gesteld niet boven de 160 bpm te komen maar ik merk al snel dat ik een paar hartslagen meer nodig heb om een redelijk tempo te kunnen ontwikkelen.

Wat het ook niet makkelijk maakt is het feit dat een paar Zwiterse motormuizen langs de seingevers zijn geglipt en zo het beloofde autovrije parcours onveilig maken. Het komt ze op de nodige verwensingen te staan van de gesoigneerde Italiaantjes. Onderwijl komen de eerste hazen uit de kopgroep ook al omlaag bollen.

Intussen heeft Jorg me ingehaald; hij rijdt nu een meter of 50 voor me. Het loopt bij mij nog steeds niet geweldig maar ik kom wel vooruit. Ik doe wat ik moet doen: fietsen, eten en drinken. Na 2,5 uur koers kom ik bij de tunnel. Wat een verschrikkelijk ding is dat. Daarna wordt het helaas alleen nog maar erger, want het wegdek wordt Belgisch. Uiteindelijk bereik ik de top, waar ik Jorg vlak voor me zie rijden.

Afzien op de Gavia

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/1AC982C3-95A8-45AD-8EC7-8521EEFA0441.jpg

De (drukke) bevoorrading sla ik over, ik duik meteen de afdaling in. De afdaling bestaat uit 2 delen; het eerste deel is technisch en het tweede deel is zeer snel. Ik slaag erin Jorg bij te halen (een aardige prestatie want de beste man daalt als een gek) en samen rijden we naar de voet. Aldaar bij Hotel Daniela staat ons tafeltje al klaar en zijn we in 30 seconden weer voorzien van drank en voedsel. TOP service van hotel Daniela!
We besluiten voorlopig samen door te rijden en wachten eventjes op een groepje. In het stuk dat volgt moet ik Jorg een keer of 4 van kop af halen en sommeer hem om krachten sparen en vooral geen werk doen. Gelukkig zijn er genoeg domme Italianen die als een bezetene op kop gaan sleuren. Als volleerde wieltjeszuigers komen we in Mazzo en dan is geen ontkomen meer aan…. de Mortirolo.

De eerste twee kilometers gaan op zich nog wel. Die lijken redelijk veel op bijvoorbeeld de Roche-aux-Faucons. Daarna is het alsof je 4x op rij de Stockeu oprijdt en daarna nog een keer de Roche-aux-Faucons. Wat een verschrikkelijk ding. Ik vestig een nieuw record: een trapfrequentie van 37 (en dat met een verzet van 34x30). Ik moet verschrikkelijk afzien en wil dan ook nog eens enigszins op reserve rijden, want ik weet dat er na deze vreselijk berg nog het e.e.a. komt. Halverwege stoppen we even om drank bij te vullen en boven wacht Jorg een minuutje op me.

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/0A1F6A54-EEE6-44D1-B1E5-94AF73771185.jpg

Daarna weer bidons vullen bij de (overigens uitstekende) bevoorrading en dan weer een strookje omhoog. Ik was er al voor gewaarschuwd: denk niet dat je er bent want na de Mortirolo moet je nog 3 knikjes over. Op de laatste twee test ik de benen nog eens en merk ik dat er op zich nog wel wat in de tank zit. Bij Jorg beginnen de beentjes wel enigszins pijn te doen, maar we besluiten toch om samen naar de finish te rijden.

Wat volgt is een prachtige afdaling waarbij meesterdaler Jorg het voortouw neemt. Helaas is het wegdek nogal Belgisch, maar dat mag de pret niet drukken. De uitzichten zijn werkelijk adembenemend. Ik zie op mijn hartslagmeter dan eindelijk die lage herstelhartslagen die ik de hele dag nog niet gezien heb, dus ik vermoed dat ik m’n 2e adem net op tijd heb kunnen vinden.

In Aprica nog eventjes een onbeduidend knikje over en dan rechtsaf voor de lange afstand. Net als voorgaande jaren kiezen verreweg de meeste deelnemers, ook de afgetrainde Italiaantjes, voor de middenafstand. Curieus. Ik kijk eens op de Garmin en zeg tegen Jorg dat een tijd onder de 8 uur mogelijk moet zijn als we een beetje doorrijden. Na Aprica wederom een paar snelle kilometers omlaag en dan rechtsaf de St. Christina op.

Ik was van diverse kanten al gewaarschuwd voor dit kreng. Als je het profiel bekijkt dan lijkt het eigenlijk behoorlijk op de Giau, alleen dan iets korter. Ik besluit dat ik hier alles wil geven. Even een stampmuziekje in de oren en rammen. Ik denk aan van alles, ik word ontzettend kwaad en haal direct een Nederland in met Koga en een oranje shirt. Ik had hem op de Mortirolo ook al ingehaald. Even later moet ik iets temporiseren en komt de Koga mij weer voorbij. Nu word ik nog veel kwader en geef ik echt ALLES wat ik heb. De Koga moet meteen lossen. Ik vloek op alles; op het wegdek in de Ardennen, op het wegdek in deze regio (ook niet best), op de Mortirolo en de persoon die het in z’n hoofd heeft gehaald daar überhaupt een weg aan te leggen, op het onvriendelijke personeel van ons hotel en als ik klaar ben met vloeken en dan begin ik aan de laatste kilometer waar het zuur me bijna uit mijn oren vliegt.

Ik bereik de top, drink even snel wat en wacht twee minuutjes op Jorg, die het ook niet meer heeft. Ik wil echter snel door want 8 uur is nog steeds mogelijk. Afdalen en rechtsaf. Richting de finishboog ligt nog een venijnig knikje, dat we eerder al eens namen. Nog een minuut. Buitenblad en ALLES geven. Met een hartslag van 175 bol over de finish, 7:59:45. Jorg zit vlak achter me.

Geen superdag maar tevreden! 170 km / 4300 hm

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/957CF924-E988-4614-AF8A-730AC91116E4.jpg

http://i1255.photobucket.com/albums/hh626/havana1982/1A6E4D77-E413-44A6-8935-BA828899A142.jpg

Deel 3: the aftermath

Direct naar ’t hotel gereden en met Jorg bier besteld. Na 10 minuten komt Cees ook aanbollen; hij heeft met 8:15 ook uitstekend gereden. Nog eens 15 minuten later komt Marc binnen, ook voor hem een puike prestatie. Langzaamaan komen ook de andere hotelgasten binnen; de meesten hebben de 155 km gedaan.

’s Avonds lekker uit eten geweest om een goede fietsweek af sluiten en op tijd naar bed. De volgende morgen inpakken, ontbijten en via Zwitserland en Oostenrijk naar Maastricht gereden. Daar Chinees gegeten, NL elftal gekeken en vervolgens naar Groningen. Half 10 was ik thuis (1253 km op de klok). Moe maar voldaan, wat een perfecte fietsweek!